પર્વત પર ચડીને
શિખરોને ધક્કા મારી મારીને
ગબડાવી દેવાં છે,
દરિયાને ખાલી કરીને રણમાં
વહાવી દેવા છે,
હવાના મહેલોને
મુઠ્ઠીએ મુઠ્ઠીએ
તોડી નાખવા છે,
રાત-દિવસના પડછાયાઓને
પૃથ્વીના પેટાળમાં
દાબી દેવા છે.
અને પછી, મા,
તમારા ખોળામાં
મોઢું સંતાડી
છાતીફાટ રડી લેવું છે.
- પ્રીતિ સેનગુપ્તા
તારી અસરમાં સાવ અટુલા પડી ગયા
ભરચક નગરમાં સાવ અટુલા પડી ગયા
છે કાફલો ને જાણે નથી કાફલામાં કોઇ
આખી સફરમાં સાવ અટુલા પડી ગયા
ન્હોતા અટુલા કિન્તુ અટુલા થશું તો શું ?
શું એ જ ડરમાં સાવ અટુલા પડી ગયા
આત્મીયતા દીવાલ પરથી ખરી પડી
મસમોટા ઘરમાં સાવ અટુલા પડી ગયા
કાયમી કસૂંબી ડાયરે જેના દિવસો વીત્યા
આજે કબરમાં સાવ અટૂલા પડી ગયા
- મનોજ ખંડેરિયા
ક્ષણોને તોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે,
બુકાની છોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.
કહો તો આ બધાં પ્રતિબિંબ હું હમણાં જ ભૂંસી દઉં,
અરીસો ફોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.
કમળ-તંતુ સમા આ મૌનનેતું તોડ મા નાહક
ફરીથી જોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે
આ સપનું તો બરફનો સ્તંભ છે,હમણાં જ ઓગળશે
હું એને ખોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે
મને સદભાગ્ય કે શબ્દો મળ્યા તારે નગર જાવા,
ચરણ લઈ દોડવા બેસું તો વરસોનાં વરસ લાગે.
મનોજ ખંડેરિયા
આજે નાનાં ઘરને
ખાલી કરીને
મોટું મકાન લીધું
લે આ મારી જાત ઓઢાડું તને;
સાહેબા, શી રીતે સંતાડું તને.
કાંઈ પણ બોલ્યા વગર જોયા કરું,
મૌનની મસ્તીથી રંજાડું તને.
હૂબહૂ તારી જ લખવી છે ગઝલ,
તક મળે તો સામે બેસાડું તને.
કો’ક દિ’ એકાંતમાં ખપ લાગશે,
લાવ મારી યાદ વળગાડું તને.
ઘર સુધી આવવાની જિદ્દ ન કર,
ઘર નથી, નહિતર ના પાડું તને?
તું ખલીલ, આકાશને તાક્યા ન કર,
ચાલ છત પર ચંદ્ર દેખાડું તને.
- ખલીલ ધનતેજવી
From, http://layastaro.com/?p=888
નવી આશા સાથે આવે, એવી એક સવારની આ વાત છે
આજે કંઇ મનગમતૂ થઈ જાય, તો શું જોઈયે!
આળસ ને નોતરે, એવી એક બપોરની આ વાત છે
આજે એક મીઠી નિંદ મળી જાય, તો શું જોઈયે!
ટાઢક લઇને આવે, એવી એક સાંજની આ વાત છે
આજે ખૂલી હવામાં એક લટાર મરાય, તો શું જોઈયે!
અનેરો સંતોષ આપે, એવી એક રાત્રીની આ વાત છે
પલક વારમાં સુંદર સપના દેખાય, તો શું જોઈયે!
સ્વપ્ન હકીકત બને, એવા એક દિવસની આ વાત છે
જો બધા દિવસ આવા હોય, તો શું જોઈયે!
- હાર્દિક શાહ
રહ્યાં કોરાં કાં ચોમાસે ? નકામો જીવ ના બાળો
ઘણાં વાદળ છે આકાશે ! નકામો જીવ ના બાળો.
દગો દીધો જો વિશ્વાસે, નકામો જીવ ના બાળો
અગર દાઝ્યા છો ભીનાશે, નકામો જીવ ના બાળો.
થવાનું જે હશે; થાશે ! નકામો જીવ ના બાળો
રહો એના જ વિશ્વાસે, નકામો જીવ ના બાળો.
તમારા આંગણામાં જે ઉછેર્યું ઝાડ એનાં ફળ –
નસીબ જેના તે ખાશે, નકામો જીવ ના બાળો !
તમે સાચવશો ક્યાં સુધી એ રંગોને; સુગંધને ?
ફૂલો ખીલ્યાં તો ચૂંટાશે, નકામો જીવ ના બાળો.
એ વાદળ છે અને વરસી જવાની એની ફિતરત છે
વરસતું એ ન રોકાશે, નકામો જીવ ના બાળો !
જતન જળનું કરો તો શક્યતા ભીનાશની રહેશે,
કદી મૃગજળ ન ભીંજાશે, નકામો જીવ ના બાળો !
સળગતા દીપને જો ધ્યાનથી જોશો તો સમજાશે
વસે અંધાર અજવાશે ! નકામો જીવ ના બાળો.
પવન પથરીલો છે ને છે હવા પણ ખૂબ ખરબચડી -
ઉઝરડા છે હરેક શ્વાસે ! નકામો જીવ ના બાળો….!
- રિષભ મહેતા
વેરાન રાહ છે, ન કોઈ આવનાર છે,
ઓ જિન્દગી, આ કોનો તને ઈંતેજાર છે !
ક્યાં નેત્ર મેં મીંચ્યાં ને હવે ક્યાં ખૂલી રહ્યાં,
કેવા અજાણ મુલ્કમાં ઊગી સવાર છે !
કોની દુઆ હતી કે અસર આટલી થઈ,
ડૂમો હતો હૃદયમાં હવે અશ્રુધાર છે !
એથી તો મૂકતો નથી નિ:શ્વાસ મારગે,
હું તો નિરાશ છું ઘણા ઉમ્મીદવાર છે.
રોકી શકો તો રોકો તમે કાળચક્રને,
યુગને ન રોકો, એ તો ફકત રાહદાર છે.
આકાશની સીમાઓ ખતમ થાય છે જ્યહીં,
ત્યાંથી શરૂ જે થાય, એ મારા વિચાર છે.
મારા જીવનની ખેર પૂછો છો તો કહી દઉં,
દીપક જલી રહ્યો છે, છતાં અન્ધકાર છે.
- શ્રી હરીન્દ્ર દવે
તે પંખીની ઉપર પથરો ફેકતાં ફેકી દીધો,
છૂટયો તે ને અરરર! પડી ફાળ હૈયા મહીં તો!
રે રે! લાગ્યો દિલ પર અને શ્વાસ રૂંધાઇ જાતાં
નીચે આવ્યું તરુ ઉપરથી પાંખ ઢીલી થતાંમાં.
મેં પાળ્યું તે તરફડી મરે હસ્ત મ્હારા જ-થી આ,
પાણી છાંટયું દિલ ધડકતે ત્હોય ઊઠી શક્યું ના;
ક્યાંથી ઊઠે? જ્ખમ દિલનો ક્રૂર હસ્તે કરેલો!
ક્યાંથી ઊઠે! હ્રદય કુમળું છેક તેનું અહોહો!
આહા! કિન્તુ કળ ઊતરી ને આંખ તો ઊધડી એ,
મ્રૂત્યુ થાશે? જીવ ઊગરશે? કોણ જાણી શકે એ?
જીવ્યું, આહા! મધુર ગમતાં ગીત ગાવા ફરીને,
આ વાડીનાં મધુર ફલને ચાખવાને ફરીને.
રે રે! કિન્તુ ફરી કદી હવે પાસ મ્હારી ન આવે,
આવે ત્હોયે ડરી ડરી અને ઇચ્છતું ઊડવાને;
રે રે! શ્રદ્ધા ગત થઇ પછી કોઇ કાળે ન આવે,
લાગ્યા ઘાને વીસરી શકવા કાંઇ સામથ્યૅ ના છે.
- કલાપી (from, http://www.forsv.com/guju/?p=36)
