ગંડુ રાજા

નાનાં હતા ત્યારે મમ્મી ઘણી વખત કહેતી હતી…

પૂરી એક અંધેરી ને ગંડુ રાજા,
ટકે શેર ભાજી ને ટકે શેર ખાજાં;
બધી ચીજ વેચાય ત્યાં ભાવ એકે,
કદી સારી બૂરી ન વેચે વિવેકે.

ત્યાં જઈ ચઢ્યા બે ગુરુ એક ચેલો,
ગયો ગામમાં માગવા શિષ્ય પેલો;
લીધી સુખડી હાટથી આપી આટો,
ગુરુ પાસ જઈને કહે, “ખૂબ ખાટ્યો.”

ગુરુજી કહે, “રાત રહેવું ન આંહી,
સહુ એક ભાવે ખપે ચીજ જ્યાંહી;
હશે ચોરને શાહનો ન્યાય એકે,
નહી હોય શિક્ષા ગુનાની વિવેકે.

ન એ વસ્તીમાં એક વાસો વસીજે,
ચલો સદ્ય ચેલા જવું ગામ બીજે.”
કહે શિષ્ય, “ખાવા પીવા ખૂબ આંહી,
તજી તેહ હું તો ન આવીશ ક્યાંહી.”

ગુરુએ બહુ બોધ દીધો જ ખાસો,
“નહીં યોગ્ય આંહી રહ્યે રાતવાસો.”
ન માની કશી વાત તે શિષ્ય જયારે,
ગુરુજી તજીને ગયા ગામ ત્યારે.

રહ્યા શિષ્યજી તો ત્યહાં દિન ઝાઝા,
બહુ ખાઈપીને થયા ખૂબ તાજા;
પછીથી થયા તેહના હાલ કેવા,
કહું છું હવે હું સુણો સદ્ય તેવા.

તસ્કર ખાતર પાડવા, ગયા વણિકને દ્ધાર;
તહાં ભીત તૂટી પડી, ચોર દબાયા ચાર.
માત પ્રભાતે ચોરની, ગઈ નૃપને ફરિયાદ;
શૂળી ઠરાવી શેઠને, ડોશીની સૂણી દાદ.

“એવુ ઘર કેવું ચણ્યું, ખૂન થયાં તે ઠાર;
રાતે ખાતર ખોદતાં, ચોર દબાયા ચાર.”
વણિક કહે, “કડિયા તણો એમાં વાંક અપાર;
ખરેખરી એમાં નથી, મારો ખોડ લગાર.”

કડિયાને શૂળી ઠરી, વણિક બચ્યો તે વાર;
ચૂકે ગારો કરનારની, કડિયે કરી ઉચ્ચાર.
ગારો કરનાર કહે, “પાણી થયું વિશેષ;
એ તો ચૂક પખાલીની, મારી ચૂક ન લેશ”

પુરપતી કહે પખલીને, “જો તું શૂળીએ જાય,
આજ પછી આ ગામમાં, એવા ગુના ન થાય.”
“મુલ્લાં નીસર્યા મારગે, મેં જોયુ તે દિશ;
પાણી અધિક તેથી પડ્યું, રાજા છાંડો રીસ.”

મુલ્લાંજીને મારવા, કરી એવો નિરધાર;
શૂળી પાસે લઈ ગયા, મુલ્લાંને તે વાર.
ફળ જાડું શૂળી તણું, મુલ્લાં પાતળે અંગ;
એવી હકીકત ચાકરે, જઈ કહી ભૂપ પ્રસંગ.

ભૂપ કહે, “શું હરઘડી આવી પૂછો કોઈ;
શોધી ચઢાવો શૂળીએ, જાડા નરને જોઈ.”
જોતાં જોતાં એ જડ્યો, જોગી જાડે અંગ;
બહુ દિન ખાઈને બન્યો, રાતે માતે રંગ

શિષ્ય મુદત માગી ગયો ગુરુ પાસે પસ્તાય;
ગુરુએ આવી ઉગારિયો, અદભૂત કરી ઉપાય.
જોગી શૂળી પાસ જઈ કહે, “ભૂપ સુણ કાન,
આ અવસર શૂળીએ ચઢે, વેગે મળે વિમાન.”

ચેલો બોલ્યો, “હું ચઢું” ને ગુરુ કહે, “હું આપ;”
અધિપતિ કહે, “ચઢીએ અમો, પૂરણ મળે પ્રતાપ.”
ગુરુ ચેલાને ગામથી, પહોંચાડ્યા ગાઉ પાંચ;
રાજા શૂળી પર રહ્યો, અંગે વેઠી આંચ.

          – દલપતરામ

– From, http://www.forsv.com/guju/?p=470

ગંડુ રાજા

One thought on “ગંડુ રાજા

  1. ટકે શેર ભાજી ને ટકે શેર ખાજાં;
    બધી ચીજ વેચાય ત્યાં ભાવ એકે,
    કદી સારી બૂરી ન વેચે વિવેકે.

    ત્યાં જઈ ચઢ્યા બે ગુરુ એક ચેલો,
    ગયો ગામમાં માગવા શિષ્ય પેલો;
    લીધી સુખડી હાટથી આપી આટો,
    ગુરુ પાસ જઈને કહે, “ખૂબ ખાટ્યો.”

    ગુરુજી કહે, “રાત રહેવું ન આંહી,
    સહુ એક ભાવે ખપે ચીજ જ્યાંહી;
    હશે ચોરને શાહનો ન્યાય એકે,
    નહી હોય શિક્ષા ગુનાની વિવેકે.

    ન એ વસ્તીમાં એક વાસો વસીજે,
    ચલો સદ્ય ચેલા જવું ગામ બીજે.”
    કહે શિષ્ય, “ખાવા પીવા ખૂબ આંહી,
    તજી તેહ હું તો ન આવીશ ક્યાંહી.”

    ગુરુએ બહુ બોધ દીધો જ ખાસો,
    “નહીં યોગ્ય આંહી રહ્યે રાતવાસો.”
    ન માની કશી વાત તે શિષ્ય જયારે,
    ગુરુજી તજીને ગયા ગામ ત્યારે.

    રહ્યા શિષ્યજી તો ત્યહાં દિન ઝાઝા,
    બહુ ખાઈપીને થયા ખૂબ તાજા;
    પછીથી થયા તેહના હાલ કેવા,
    કહું છું હવે હું સુણો સદ્ય તેવા.

    તસ્કર ખાતર પાડવા, ગયા વણિકને દ્ધાર;
    તહાં ભીત તૂટી પડી, ચોર દબાયા ચાર.
    માત પ્રભાતે ચોરની, ગઈ નૃપને ફરિયાદ;
    શૂળી ઠરાવી શેઠને, ડોશીની સૂણી દાદ.

    “એવુ ઘર કેવું ચણ્યું, ખૂન થયાં તે ઠાર;
    રાતે ખાતર ખોદતાં, ચોર દબાયા ચાર.”
    વણિક કહે, “કડિયા તણો એમાં વાંક અપાર;
    ખરેખરી એમાં નથી, મારો ખોડ લગાર.”

    કડિયાને શૂળી ઠરી, વણિક બચ્યો તે વાર;
    ચૂકે ગારો કરનારની, કડિયે કરી ઉચ્ચાર.
    ગારો કરનાર કહે, “પાણી થયું વિશેષ;
    એ તો ચૂક પખાલીની, મારી ચૂક ન લેશ”

    પુરપતી કહે પખલીને, “જો તું શૂળીએ જાય,
    આજ પછી આ ગામમાં, એવા ગુના ન થાય.”
    “મુલ્લાં નીસર્યા મારગે, મેં જોયુ તે દિશ;
    પાણી અધિક તેથી પડ્યું, રાજા છાંડો રીસ.”

    મુલ્લાંજીને મારવા, કરી એવો નિરધાર;
    શૂળી પાસે લઈ ગયા, મુલ્લાંને તે વાર.
    ફળ જાડું શૂળી તણું, મુલ્લાં પાતળે અંગ;
    એવી હકીકત ચાકરે, જઈ કહી ભૂપ પ્રસંગ.

    ભૂપ કહે, “શું હરઘડી આવી પૂછો કોઈ;
    શોધી ચઢાવો શૂળીએ, જાડા નરને જોઈ.”
    જોતાં જોતાં એ જડ્યો, જોગી જાડે અંગ;
    બહુ દિન ખાઈને બન્યો, રાતે માતે રંગ

    શિષ્ય મુદત માગી ગયો ગુરુ પાસે પસ્તાય;
    ગુરુએ આવી ઉગારિયો, અદભૂત કરી ઉપાય.
    જોગી શૂળી પાસ જઈ કહે, “ભૂપ સુણ કાન,
    આ અવસર શૂળીએ ચઢે, વેગે મળે વિમાન.”

    ચેલો બોલ્યો, “હું ચઢું” ને ગુરુ કહે, “હું આપ;”
    અધિપતિ કહે, “ચઢીએ અમો, પૂરણ મળે પ્રતાપ.”
    ગુરુ ચેલાને ગામથી, પહોંચાડ્યા ગાઉ પાંચ;
    રાજા શૂળી પર રહ્યો, અંગે વેઠી આંચ.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s